ESKILI

Hefesti me Perdhunen dhe Pahirin e sjellin Pometheun te lidhur mbi nje shkemb te Kafkasit.

PERDHUNA

Arrime tek m’i larkmi cip i dheut,
Ne mallet e pashkelur te skithise
Ti, pra, Hefest, pas urdherit ateror
Kete keqberes e mberthe mbi shkembin
Dhe lidhe me vargonj te packeputur
Se lulen tende zjarrin kryemjeshter
Ta vodhi ua fail njerezve
Keshtu mekatin e tmeruar lan
Meson t’i ulet mbreterise Jovit
Dhe dore heq nga helm’ i njeridashjes

HEFESTI

Perdhune dhe Pahir, per ju te dy
Ndalim per porosin’ e Jovit s’ka
Po mua s’me ben zemra ta mberthenj
Gjirine perendi mbi kete shkemb
Mjerisht jam i shtreguar ta zbatonj
Se nuk e shkel dot urdhrin ateror

(Prometheut)

O bir i mencur i Themides drejte
Pa dashur un’aspak dhe ty pa dashur
Do te mberthenj mbi kete shkemb te shkrete
Ku s’ke per te degjuar ze njeriu
Ku do te piqesh nene diellin
Ku diten do te prec notin’ e nates
Dhe naten vapen brymeshkrirese
Se do te pevelonje gjithene
Mundimi i se keqes se tanishme
Se clirimtari yt s’ka lindur edhe
Keto t’i solli vepr’ e njeridashjes
Si perendi, s’iu trembe perendise
Dhe njerezit pa mas’ i pasurove
Ketu, pra, u denove te qendrosh
Tendrosur, gju pa epur dhe pafjetur
Ketu do te vajtosh me lot me kot
Se Jovi s’ka meshir’ e nuke zbutet”
Cdo mbret i ri ne krye esht’ i ashper.