Letërsia Shqiptare - FYELL I PLASUR

Kurrë nuk e kam parë Llapin
Të më shikojë kaq dhembshëm

Një shitore ndanë rrugës dhe dora e shitësit
Është prekja e fundit me zërin e fundit
Në tehun e fundit në fund të vendit tim

Kot i qeras fëmijët me karamela
Kot iu drejtohem me bëzëqeshje rrejshëm

Ata nuk duan ta ëmbëlsojnë gojën
Në këtë flakë të rëndë dënesjesh
Nofullat shtangojnë të mos u dalë zë

Ka njëqind vjet akulli nuk shkrihet
Duke mbajtur peng gjurmët e gishtrinjve
Ku tash këmba ime thembrëm mbështet

O njerëz të Llapit nga brigjet e fundit
Pse ia ngulni sytë këtij autobusi ngulfatës
Që brenda bart kafka tragjike
Me imazhin ashtëror të Qele Kullës

Ka njëqind vjet dhembja një gur rrokullis

U zbraz Toplica Nishi u përmbys
Për kob ikja ime bie nëpër Nish
Ikja ime Nishin përshkon sërish

Kurrë nuk e kam parë Llapin
Të më përcjell kaq dhembshëm
E gjëma e Pollatës të dalë grykës sime
Si fyellit të plasur idhca e krisur