Triptik elegjiak për Beqir Musliun

1. KORTEZH I PRANGUAR

Është nisur vera e nuk di të dalë kurrë
Anës së dhembjes buzë e saj e plasur
Me lulëkuqe në shuplakë purpur në ballë
Pret tjetër stinë lëng a avull bore
As hënë e plotë as rrapllimë shiu
Muzgut të trishtë mesditës së djegur
Ta prekin dot fijen e tharë të barit
Mëllenjat te lumi i ka molisur etja
Për syrin argjend të sylynjarit në diell
Ky vrushkull lirikash shpërthen ndritshëm
Atje prapa parmakëve të shpirtit prush
Vargu i vargjeve kortezh i pranguar
Si të luajë vendit si të klithë thekshëm
Me pasthirrmat që gjëmës ia tundin hijen
Larg dheu i njomur afër kupë e qiellit
Poetët keq ia shituakan fytyrën vdekjes
Me bukurinë e mëndafshtë të ecjes

2. KOPERTINË FLAKE

Më shtohen vetmitë magmë e dhembjes
Rritet thik përpjetë brenda meje
Sa Kepi i Shqipeve ngrehinë guri
Në majë të majës së Karadakut verdh
Ku ta lëshosh poshtë këmbën  e drojtur
Gjymtyrë baladash ta dridhin shpirtin
Ngjyrat e dashurisë nuk futen në kornizë
Serembe është i lirë ta qëndisë mallin
Me flokun e vashës në kith detesh
Lum ai që ka lundruar i shqetësuar
Ku fundoset dielli apo humb udha
Urtia e ujit pikturon hartë harrese
Ata që shkuan për të mos u kthyer më
Nga gjoksi shkulën gurin e pikëllimit
Sa lehtë ma dridhin telin e buzës
Duart në dy faqe kopërtinë flake
Nuk ia vënë pikën fundit të dramës
Në teatrin e reprizave hemorragji
Endja e purpurit udhëtim i rëndë

3. AKUAREL ME MBRËMJE

Zhurmë e këndshme dhe vapa e trusur
Në hapësirën e Panairit të Gjilanit
Fshehtas përbirohen ata që lëndojnë
Shpirtin e virgjër prejpoleni njomak
Plot mallkim ngarkuar mbi shpinë
Mezi marrin këmbë të prekin udhën
Kalldrëmeve të ngjeshura pluhur
Fyelltarët guximshëm shkelin lodhjen
Me pikëllimin e strukur nën sqetull
Vetëm ata kanë mushkëri deti
T`i ngulfasin qyqet gjëmët e zeza
Koncerteve të buzëmbrëmjeve
Tek përmallshëm përbirojnë mallin
Ku reshin e palohen luspa purpuri
Mureve prej guri me gulshe drite

(Aachen, korrik,1996)

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---