Kur shihja laureshën në kthetrat e skifterit,
e lemerishme,
tmerr.
Në end të këngës së saj pranverore
Dëgjoja rë qarat e saj tragjikë në pranverë.

Dëshira ime ishte:
të thyeja krahë skifterash egërsisht.
Në fëmijëri,
pa e ditur këshillën e gjysh Hygoit:
“Kush shëroh krahun e skifterit
përgjigjet për kthetrat e tij…”

Ç’lemeri, Ç’tmerr,
Të dëgjoje të qarat tragjike të zogjve,
dhe mos të t’i thyeja krahët ty, skifter!