Njeriu u tërbua nga moti
Djersët i kullojnë si përrenj
Temperaturat s’janë më si qëmoti
Detet gati të kapërcejnë.

Akujt veriu po tret
Oqeani gati s’pëlcet
Uji fryhet s’ka më det
Ku-ku vaj medet.

Moti u “çmend”!
Alarmi u dha,
u shkrua,
u shpërnda.

Mureve pankarta
Rrugëve fletushka
Pemët pa gjethe
Malet pa guna
Fushat buzëplasur
Lumenj të inatosur
Alarmi, s’ka të sosur.

Burrat u mblodhën në Kioto, Afrikë, Francë
Alarmit i mëshuan në sallë
E bënë Kiamet!

Aty u tha se motin njeriu e turbulloi
Dhe fajin për këtë e ka ai vet
Por zor s’e njeriu pranoi
S’e ai është shkaktari i vërtet.

Burrat mbaruan së foluri
Fjala për Motin s’pushon
Njeriu prapë si qëmoti
Ende mëkatin s’pranon.

Nga libri ''Ecje ne qelq''

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---