Herë si elektroda saldimi
Herë si tufa flokësh të krehura
Lëshohen me vrull nga qielli
Mbi një pemë, mbi gjethet e saj të mbetura.
Pastaj rretë i mbështjellin plotësisht
I përplasin në qiell si mbi qelq
Në këtë shpërngulje stinore ku forcërisht
Natyra i ngre nervat për fat të keq.
Enkas një rrënkim inatçor nga qielli
Zbret diagonal gjetkë
Si një lëmsh i vogël dielli
Duket sikur marrin flakë rretë.
Në shesh një statujë e ftohtë
Dorëngritur bën me gisht
Andej prapa xhamave ku bën ngrohtë,
Aty ku festohet marrëzisht.
Xhamat lotojnë nën avull
Neonët larmojnë mbi mëndafsh
Fusha tërrësisht e bardhë, akull
Hapësirrë pambarim, e rrafshtë.
Një cicërrimtar shfaqet i hutuar
Nën gëmushën plisëbardhë
Zhgrytet pastaj për të rrëmuar
Ushqimin e tij ngadalë.
Pema në rolin e dëshmitarit
Vëzhgon dremitqare, e qetë
Habitet me rolin e “shndërimtarit”
Si beson as syve të vet!
Nga libri ''Ecje ne qelq''
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
