Që me nat' veriu nisi,
Përtej mjegullat i arratisi
Dhe bilbili lajmëtar,
Krruspull rrin nga ky acar.
 
Nga dega çdo gjethë grisur,
Që mëngjesi me të ngrisur.
Fletë e tharë shtrihet për dhe,
Ikën vanë ndër gërmadhe.
 
Shpendët pendëngrirë,
Rreth vetës me të shtrirë.
Të vegjëlit i mbajnë në pérkëdheli,
Që përjashta një tufan t'uj mërdhi.
 
Plakë e gjorë del perjashtë,
Ndër krah merr një dorë kashtë
Dhe oxhaku nis të vjellë,
Tym i bardhë nga barku i delë.
 
Veriu nga malet i llastaruar,
I jep krah tymit për té fluturuar.
Pastaj shpesh e rrëzon për tokë,
E davarit dhe përsëri e bën tokë.
 
Dielli kur po perëndonte
Dhe një ditë po agonte,
Fishkëllima më pushoi
Me të ngrisur gjersa agoi.

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---