Si shtatore të mbajtëm mbi duar,
Kur të nxorëm nga betejë e shuar,
Me trup e shpirt i ngrirë si dëbor,
Yll' i pashuar- Ti dëshmor.
 
N'Gazi babë i rëndë grusht i huaj,
Apo Kali i Trojës aty u shkarkua,
Nëpër gjak e kufoma zvarrë,
Me plagë të përflakura n'zjarr!?
 
Shokët ishin të lodhur, por s'bëzanë,
Nuk than gjë, por në vete të qanë.
Prore të gjallë t'përcollëm mbi duar,
Shtator i vdekur, me gjak t'pashuar!
 
Kur rrëshqite prej duarve në varr,
Dielli u shua dhe më s'kish zjarr!
Prej qiellit u shkëput yll' e dritë,
Gjaku yt na solli ditë.
 
Shokët u gëzuan, po nuk thanë fjalë,
Abaz Beqiri, linde prapë i gjallë.
Dy pikë lot në syt' e tharë qëndruan,
N'flamur, t'pavdekshmit u shndërruan.