Natën, asnjëherë s'e kam parë të gëzuar;
Kur mbeshteta kokën në prehërin e saj
Edhe pse Unë, s'u shtriva në gjelbërime,
Në ballin e radhéve koncentrike.
 
Nata nuk ma rrëfeu njollën e verbër!
S'paku me të, të isha i kënaqur,
Por heshtazi u zhitëm në fund të detit.
Kurse Unë, munda vetëm të vështroj;
 
Ndër qepallat veç dritës së diellit tjetër s'pashë
Dhe nëpër flokun tënd, gërshetoheshin yjet,
Sa për fakt se ende nricojnë.
Kur stolitë u varën mbi fytyrën time.
 
Thuhet se; nata ka pamje të nemitur!
Kur hodha vështrimin, në mes dy hapësirave;
Fytyra ime rrinte e ngjeshur për buzët e tokës!
Ndjeva se, edhe ajo paskash erë gjaku.
 
Isha "Në mes dy detrave,
Që s'mund të ngadhënjejnë njëri tjetrin"
Dhe tani, në anën më të ndritur të natës
E gjeta folenë e shpëtimit tim.