Kohën, as që kam shikuar ndonjëherë
Dhe ashtu i kapitur kotem në mendime.
Nëpër brazdat e thella të fytyrës
Njëlloset balta e moteve t'shkuara.
 
Kur mlodhe eshtrat pran vatrës,
U vranë bjeshkët mbi shpatullat tua!
Trastën e mbushur përplot mallëngjime
Posi mik e ule në krye të dhomës;
Pastaj shkunde dheun prej supeve,
Hoqe plisin e nxirë prej djersëve,
Kokën mbështëte në pëllëmbë të dorës;
Në fytë, diçka të shtërngoi?
Kafshata jo, jo nuk të u lidhë nyje?
Se nata e kapërdiu atë.
Nata, më e errët se bloza e vajgurit!
Përshkon plagët e shpirtit, nëpër shkëmbijtë e kullës.
 
Jashtë po bënë ftohtë i madhë!
E ti, ende nuk po fle!
Diku, diçka po digjet?
Votra s'ka më zjarr!
Veç plagëve tua.
 
Koha dhe hapësira, si të varura,
Lëshojnë ofkama trishtuese!
 
Në murë varur rrinë
Hija e fytyrës së balsamuar,
Që në thellësitë e bebzave të gjelbërta,
Ruan buzëqeshje të vjetër.
 
O mërgimtarë

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---