Tërë ato, ishin mallkime
 Të një bote;
 Sa të zgjuar, aq edhe të fjetur!
 Ku, askush s'qan për askënd.
 Hija jote, shkallë e përpjetzës alegorike
 Dhe me pompozitet bombastik
 Qesëndisin vogëlsinë e botës sate,
 Parëndësinë e qëllimit, vyrtitit tënd të boshatisur.
 
 E si të ngritesh?
 Kur shputa e tjetrit,
 Shkëlqen e llustruar mbi kokën tënde.
 
 Të lartësuar e të poshtëruar,
 Qafën nën zgjedhën e njejtë!
 Uzengjitë e ferrit, të madhështisë ironike.