(motrës sime, Idajetes)

 Në mesin e asaj nate
 Ndeza një qiri,
 Pjesën rreth teje ta ndris
 Në errësirë të mos rrish.

 Saherë që të shoh;
 Ndër pranga të lidhur,
 Zinxhirin tek e tërhjeq
 Bashkë me mua në varr.

 Dhe s'kam fuqi
 Të ta them?
 Se ndrishket thellë,
 At' vetëm zemra ime e ndien.

 S'ke çfaré i bën,
 Koha bën të vetën?
 Kur tufani e murlani
 Fryejnë më të vetën.

 Të lidhur kur të shoh!
 Zemra më thyhet rënd
 Dhe ashtu mbetet
 Rënd e thyar rënd.