Letërsia Shqiptare - GËRSHETAT E AMSHIMIT

I

Kam frikë t'u marr erë luleve,
Më duken se shije amshimi kanë!
Kujtoj tani edhe çastin e puthjeve,
Por ato buzë pranë meje më nuk janë.

Edhe dielli me rrezet e mëngjesit
Që sapo ka filluar të ngrohë,
Bashkë me këngën e bukur të kandesit
Por mua dielli vetëm më ftohë.

Pandeh edhe një herë të të kem pranë,
T'i puthë ato buzë të ngrira
Por koha iku e çastet më së vanë!
Zemra mbytet në lotët, që moto të ngrira.

Dielli në kupën e qiellit shkrepëtinë
E një mjegull e rëndë plot kob të zi,
Këto mua vetëm më ngrinë
Më mbajnë nën hije e plotë bezdi.

Nuk e di as vetë se si t'ia fillojë?
Të t'a themë një fjalë, të më vishë pranë.
O dalë, ato flokë të bukura të t'i ledhojë,
Të të puthë edhe një herë xhanë.

Qielli si lugat i vrazhdë përsipër më ra!
Po ndalu ty erë mos ma ngri kët' gjakë.
Kuptova se kështu e paska jeta pa pra,
O më eja pranë, jakë amshim jakë.

Kam frikë t'u marr erë luleve,
Më duken se shije amshimi kanë!
Kujtoj tani edhe çastin e puthjeve,
Por ato buzë pranë meje më nuk janë.

Pezull më rrinë do kujtime të këqia
Dhe mendja gjithnjë rrin atje tek ti!
S'më merr gjumi se më ka mbuluar vetmia,
Oh, sa i ligë bëhet i egër moti.

Gënjeshtare o jetë që më mashtrove!
Më sule kohën e më nuk ndalesh
E unë digjem në të, se ty m'u largove.
O sa rëndë oj jetë një grusht ma ke ngjesh!

O që u laga me ujin e turbull,
Më mori vala e fuqishme e lumit!
Q'më thithi fuqishëm ajo vorbull
E më futi në fund të lymit.

S'ka fuqi që t'më nxjerrë,
Vetëm ty kur të afrohesh
Vorbulla dot' ndalet, ah venerë
Eja më shpejt, pse vonohesh?

Të më puthësh njëherë e të më ngjallësh!
Heu, nga varri të më ngritësh
Dhe ty tokë, kraharorin të mos ma shtipësh!
Dalë të e puthë at' buzë të mos dridhësh.

III

Kam frikë t'u marr erë luleve,
Më duken se shije amshimi kanë!
Kujtoj tani edhe çastin e puthjeve,
Por ato buzë pranë meje më nuk janë.

Bartë gjithçka era fuqishëm
I thenë edhe degëzat e thara
Po ky dimër ësht' aq mërzitshëm
Edhe farën parcëllen nëpër ara.

Ia xhveshi bukurinë horizontit,
Sikur mua që ma mori dashurinë!
Të zbuluar na la të dyt!
I presim që kur ata të vinë?

Ju vise mos rrini në mërzi,
Se pranvera shkon e vjen
Por sa të ndrit Siriusi dot' mbaj zi,
Se i vdekuri më nuk kthen.

Nuk ngroh për mua më o diell!
Andaj mos lind më kurrë,
Se sytë i kam të drejtuar andej në qiell,
Se un' jam nën dhé, i vdekur

O jetë nuk më la mua at' emër,
Vetëm vajin mua të mjerë!
Nuk t'u dhimsë të ndashë një zemër?
Kush e di se sa ke lënduar oj e vjerë?

IV

Kam frikë t'u marr erë luleve,
Më duken se shije amshimi kanë!
Kujtoj tani edhe çastin e puthjeve,
Por ato buzë pranë meje më nuk janë.

O qiell çahu, ty varrë pse nuk hapesh?
Më merr edhe mua, mos më le të vuaj.
Gjithçkahu gëzohet e ty me tokë ngopesh
Apo toka ngopet me ty, o vaj!

Natjen shpesh më vjen zëri yt në gjumë!
Zgjohem pandeh se të kam pranë
Dhe ashtu qëndroj një kohë shumë
E ty, si hije zhdukesh në terrin anembanë!

Netët kalojnë kështu me radhë,
Ngajher më merr kotja pakëz
Kur më del zalia mendoj se je gjallë
Dhe të kërkoj ndokund në dhomëz.

Koha kalon e un' s'marr gjumë në sy!
Kahmot duke menduar vetëm për ty,
Si të isha dhe njëherë në ato tu't gjy
Dhe vetëm vajtoj e dashur për ty.

Kam frikë t'u marr erë luleve,
Më duken se shije amshimi kanë!
Kujtoj tani edhe çastin e puthjeve,
Por ato buzë pranë meje më nuk janë.