Mbi Tarabosh shuen muzgu flakë e hire,
Në terr përzihen të butat rreze hane
E mbi liqe veç nji lundricë ardiane
Heshtjen ia përkëdhel natës ilire.

Qyteti fle i ndem në myshqe e fire,
Lëkundet mbi shpinë të ujnave, ia kande,
Malet të ulen shesh mbi zaje rane
Presin si në andërr agimin e endire.

Rozafa përmbi ujna feks kësaj nate,
Lëpin me vravashka valët e prarueme,
Valët që çohen shpejt si maja shpate.

Mandej ngadalë me duert e saj të irnueme,
Të bardhët gjinj letshëm i qet prej tisit,
Që t'ia thëthijnë me et pinjojt' e fisit.