se mbrrin ai çast një mike pret t’i mbijnë prej teje flatra
në kohëra të errëta kur nuk mbijnë veç brirë.
Arian Leka

Magjepsja ndaj misterit të mungesës, e bënte të vështronte akoma më me ngulm, natyrën për-rreth.
Djathtas, barriera baritore bregdetare, me pisha të larta belkëputura, dhe bredha të shkurtër barkfryrë.
Majtas, deti i dyndur në nuanca ngjyrimi bluerrët, që shpesh ç'ngjyrosej kur dita rendte drejt muzgut, dhe mbretëria e shikimit, i nënshtrohet skotomas, pikës së errët të vështrimit.
E sotmja veçanti e këtij segmenti kohor, paraperëndues, ishte përndezja e veshur në të kuqërremtë, e krejt qiellores masë në horizont. Ose ndoshta, ishte syri i tij i skuqur që e përflakte pamjen që vinte nëpër det. Pasqyrimi i diellit perëndues perandorak, gjer tek këmbët e zbathura, që preknin të parën valë, që rivinte dalë-kadalë, valë-valë ...
Natyra e kuqërremtëheshtur e peizazhit dhe mendimet bluerrësuara të djaloshit, dukej sikur kishin lidhur një pakt pritjeje të fshehtë midis, që erëmonin aromë lëmyshqesh ndanë shiut që lagte muret e qytetit. Ndjesi e kapur pre, në një vend të caktuar, në rrethana të caktuara. Në varësi të së cilave ai ende nuk kuptonte asgjë nga e gjithë kjo masë pa formë. Por, që e shtynte akoma më fortë ta sodiste i qetë, si një pikturë moderne, ku ndjesia e mesazhit ndijohet pa linja të qarta përftimi ndërtimor. Ndaj edhe i pëlqente të ndodhej aty, në bregdetin e shkatërruar të Currilave ...
Nga vendi ku kodra puthej me vijën bregdetare, rrokte krejt hapësirën që i lejonte shikimi. I ulur këmbëkryq, mbi një masë leshterikësh të tharë, nga mirazhi i orëve të zhuritjes nën diell.
Prej vendtakimit purgatorin, ndijonte aromën e kripës që vinte nga fuqia posedoniane e detit; bashkuar me ajrin që zbriste nga lartësia olimpike e kodrës; që bëheshin njësh, për së brendshmi, në frymën e tij.

Firoma, si një kraharuar i praruar, kurbantherrur, duke gulçuar, mbi vet krijimin e frymuar, karramohej fjalëtuar!

Për të ardhur gjer tek ti: Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë. Në fillim, (kur Perëndia krijoi gjithçka), tashmë ishte Ai që quhet “Fjala”. Ky kishte qenë gjithmonë me Perëndinë dhe ishte vet Perëndi. 
“Fjala” për Grekët e lashtë është “λογοσ”, dhe “Logos” përfshinë çdo lloj komunikimi. Mund të shqipërohet edhe “Mesazh”.
Ja pra ç'qe në krye të herës pranë Zotit, dhe detyra (ime) është të përsërisë dita-ditës si një psalm plot përvujtni, të vetmen ndodhi, për të cilën mund të thuhet e vërteta e pakthyeshme.  

Koha ishte ngujuar, vragë, mbi ballin e tij nga  rrahjet barbare me rrip nga Ati i dehur prej papunësisë. Pergamenë e fshirë ëndrrash, mbi sy, nga netët e bijve të heroinës, ndër vagonët e braktisura të stacionit, të trenave të tranzicionit. Në tërheqjet për leshrash të edukatorëve të shkollës. Nga mashtrimi i radhës. Nga bishti i pirunit të mprehur si thikë, ngulur përfund barkut të ballëgjerit, që i kishte thyer dy dhëmbët e sipërm ballorë, me ballin e vet shkëmborë, dhe e kishte shëmtuar aq mizorisht për të dytën herë (pas vragës së rripit të Atit).
Koha përthyhej, përplasshëm si vala, drejt bregut. Ajri që vinte nga kodra i ledhatonte cullufet mbi ballë. Ai nuk ishte fllad. Ishte thithka e gjirit ushqyes, që prodhonte jetë, duke ushqyer dashurinë foshnjore. Ishte dora e humbur ndër shtegtime, që luante mbi harpën e valëve. Ishte këngë pështjelluese, që po përpiqej të shtjellonte. Ndaj dhe e lëshoi veten muzikalisht, si fëmija i uritur në gji të nënës.
Gjithçka fillonte nga poshtë dhe ngjitej lartë. Që nga thellësia, vetthellësia, e ftohtë, misterioze, e padepërtueshmja, funddetësi. Ku miliona vjet më parë kishte lindur e para qelizë trunore; që prej miliona vjetësh ishte përpjekur me aq stërmundim t'i avitej bregut. Bregut të vakët llapaçitës. Bregut të njohur ku deti villte leshterikë të pafundmë. Vendit të së parës puthje që jeta i kish' dhënë tokës, kur qelizat miliona vjeçare u shndërruan në peshq mira vjeçar, dhe Ripidistët u shndërruar në zvarranikë, në përpjekjen dinosaurjane për të pushtuar sterenë.
Pikërisht aty, emocioni vibrant transmetohej mbi ballin e djaloshit të përndezur nga e kuqërremta e diellit në perëndim. Ose ndoshta, ishte syri i tij i skuqur që e përflakte pamjen që vinte nëpër det, pasqyrime të diellta perënduese perandorake, gjer tek këmbët e zbathura miturake, që preknin të parën valë, që rivinte dalë-kadalë, valë-valë ... 
Si fragment i dikurshëm i pasqyrës, poshtë bankës së a-b-cësë, që pozicionohej fshehurazi aq sa për të përftuar përballë, pamjen poshtë katedrës ku shfaqej orana e kofshëve dhe brekëve të kuqërremta që fshihnin misterin përthithës bermudian të mësueses që e priste me një shuplakë mbi vetull. Një shuplakë që e detyroi të shikonte nga të katra anët me sy të xixëlluar imazhin e përftuar në pasqyrë, të përthyer në mijëra imazhe kaleidoskopike të veckël breçkash të kuqe. Përballë së cilave, jo për fajin e tij, farëzimi zemërak i yjeve e kishte shtënë nën fatin e shenjës së Demit. I cili, nuk dihej asnjëherë, përse vërsulej me aq tërbim vetëm mbi përzgjedhjen e kuqe, në larminë e gjithë atyre ngjyrave që mund të zgjidhte pa mundim.
Dhe demi dikur, ndërsa dheut harbohej, kishte qenë Njëbrirësh. Nuk dihet kur?, përse?, qysh?, iu shtua briri i dytë?. Prej këtu kuptohej qashtër se djalli dybrirësh ishte veçse një mutacion pa origjinalitet. Njëbrirëshi origjinal nuhaste veç me bri. Askush nuk e kishte parë. Megjithëse legjendat thoshin se ekzistonte. Anipse për 'të nuk kishte dëshmi. Ndaj dhe trunorët e steresë morën një vashëz të virgjër gjer në shajni, dhe në trungun e më së madhes pemë e lidhën në pyllishtë. E i thanë:
“Hapi pak këmbët, se Njëbrirëshi do të vij, e dimë se e ndjell veç flladi dalldisët i virgjërisë!”
Dhe ashtu vajza ndenji, në pritje...
Përmes pështjellimit përndezës përrallor piskama pikasi paudhësinë përbindëshe përballë përbindëshit!
Njëbrirëshi nuhati nyjën ndërlidhëse me botën, dhe ballin mbështeti përfund barkut të saj.
Kjo ishte dëshmia e vetme që trunorët patën mbi pamjen e Njëbrirëshit mitik. I vetmi çast pas të cilit u tret në mjegullt mitologjikisht...
...rrugëve të një atdheu, ku vagonët e ndryshkur të tranzicionit prisnin lokomotivën që t'i lëvizë.

Mjegulluar mbështolli masën mishtore veshur me nevralgji djaloshi. Lëshuar symbyllur mbi leshterikë, si një degëz bredhi barkfryrë, mbytur nën pushtetin e pëllëmbës së vet. Ndërsa qiellin pranë e përshkoi një zog vetmitar në kërkim të anijes së humbur, këngës së humbur, fëmijërisë së humbur, qyshkur nëna e tij kishte humbur. Humbur, qyshkur të gjithë e thërrisnin: ‹‹Bir kurve!››, dhe i vetmuar nëpër vagonë xhamathyer të derteve heroike të heroinës, kryqëzonte papunësinë e Atit të vet, ish-makinist. Atij që i takonte të shtynte vagonët, dhe jo ta ndëshkonte si përherë.
Me sy të skuqur u drejtua drejt lartësisë olimpike të kodrës prej së cilës ai fllad ringjallje vinte mbi ballin e tij të shënjuar me rrip. Prej aty ku ish mbreti kishte ndërtuar vilën e tij, me sy të lirë dukej i gjithë qyteti, me portin ku anijet niseshin nëpër botë, me stacionin e vagonëve të braktisur, me bulevardin e mbrëmjeve verore, ku Bukuroshet e Durrësit shëtisnin sikur t'i ishin vjedhur mozaikëve, sikur të kishin shpëtuar fshehurazi nga rrethinat e amfiteatrit të jetëve antike, sikurse ai sot, që vjedhurazi, kishte mundur të arratisej, prej mureve të shkollës së riedukimit.