Qielli absurd, ëndrra ime se do të fluturoja
një ditë!

Qëllon që nganjëherë bëhet mars

Por vetmia është e dimërt.
Sytë e tu më vështrojnë përtej horizontit të
borës.

Te kroi ku flenë stinët, vallëzon mermeri i
legjendave.

Ti sonte do të bëhesh gur.
Nuk ke për të dashuruar më!

Qielli absurd, lodra e fëmijëve të ajrit!
Pra unë kam kujtuar se do të fluturoja një

ditë...