Nuk ka më zogj. Fluturimet u fshinë.
Asgjë veç grunti primitiv i shiut.

Bregu mendohet tek këmbët e ujrave
Duke ëndërruar verën që shkoi.
Në rërën e harresës unë mbledh
Qeramikën e portetit tënd.

Sa e shkurtër kjo verë, o Zot!
Një grusht rërë dhe një grusht diell.
Tërë kalendari i verës vetëm me një të shtunë
Dhe tërë e shtuna vetëm me një puthje.