Si arlekin që del për shëtitje
Në kopshtin e harruar të fëminisë,
Hëna e pikëlluar nëpër re
Shkel mbi degët e shirave.

Liqeni i vetmuar në breg të natës
Shqetësohet në krahët e erës
Dhe thellë, sirena e dallgës së kaltër
Loton mbi fytyrën e fjetur të legjendës.

Yjët në asfalt si perëndim i thyer
Dhe plepat si murgjër të zinj.
Fshehur pas drurëve, diku përgjon
Vrasësi i vjetër: trishtimi.

Eh, mundet që thika e trishtimit
Diku përdhe ka për të më lënë.
Fshehur nën një perëndim të thyer.
Fshehur nën shira hëne...