Hëna ikën nëpër mjegulla
Si varka e dhëmbjes sime.
Ëndrra ime për ishujt e kaltër
Nëpër dhëmbje, nëpër hënë!

Gdhënda në breg të detit pikëllimin tim.
Vijnë dallgët dhe bëhen lotë
Si lotët e miteve tek statuja ime
Por mua asnjë vdekje nuk më zë.

Perëndimi si vrasës me thika ndër duar
Nëpër dhëmbje, nëpër hënë.
Tërë jeta ime si këto ujra nën thika,
Por mua asnjë vdekje nuk më zë.