Âsht lodhë e kputë prej kndimesh; teshmâ shtati
I lypë natyrës nder të vona të natës pushimin.
Çou, o Letrar i jem, e shko tu Shtrati,
E lecoja vetvedit pak mundimin.
Shkò tu Shtrati mbloj-bardhë!... I bardhë ty fati
Në zemër të kullueme do të kèt qeshë, qi shllimin
E ngule të bukren Bardhesì!...fatngrati
Kush n’ideale të zeza e mban kujtimin!
Pushoni, o gjymtyrë të lodhuna!me fleta
Të prarueme në pushim t’uej tesh u bâjnë mblojë
Êjt e Parrizit, qi me kangla të veta
Gjumin e âmbel kan m’e ndjellë, e në rojë
Fisnike rreth e rreth tesh siellen çeta—
Çeta mbi ju të derguem prej s’Lumes Zojë.