Jo, s’e shkon jetën në papuná të mjerueme
Letrari i jem; por ulë permbi Shkritore
Thithë lângë gjith ditën, si nji bletë e msueme,
Nder lule të kandshme të bimave letrore.
E kuer hijen e vet mbi tokë të zezueme
E shtrin nata gjithkund, në dritë kandilore
Vijon aj prep se prep me të papushueme
Hitì në frytnim të lulzimevet Arbnore.
Të falem, Shkritore e ndershme e ktì Letrarit,
Permbrenda së cilles kush e din sà gjindet
Vepër e ruejtme per dobì të Shqyptarit!
Të falem! Atdheu, qi sod âsht kah perlindet,
Deri në mâ të largtat mote asaj Pendë arit
Me të zemerta falnderje tesh i bindet.