Letërsia Shqiptare - DUKE DËGJUAR SONATËN E HËNËS

Gatitur nëpër poza të ngrira ligjërimi,
dhe pse një kulm harrese mbetur, përsëri,
aty ku rrinë shikimpërdhe të vdekur

Ku shqyhen sytë e ikjeve, dhe vetë shikimi,
ndoshta i buti shikim i engjëjve më rrok.
Por vendi ku buaj e ka portën copë -

Një dallgë që hapet e arta sonatë. Pa ndalje
në çastin fatal, me ndarjen e thartë dhe fjalët
që ende s’u thanë mbi tokën e ashpër, por zonjë.

E di, mallëngjimi të vonë gjithmonë e çlirë
shosha e kohës që tokën këtu praron:
ditë pa emër. Vetëm vërshim i mpirë

Njëlloj me ëndrrat kur shpresë te drita peshkoj,
kur gjuaj fetishe festivë në vazo arketipi,
kur ruaj Egnatias qerre mitesh. Çdo gur

Kokë statuje të shembur. E zemra
një majë ku s’mund të prekë kurrë poema:
sonatën e thur e mbetet për të e huaj.

Ndër fjalë me të cilat mund të shohësh
e ardhmja kalon. Ose
fundi erdhi te fillimi. As qendër,

as skaje. Ose nën arin e mekur
të përjetimit sakaq
fragmente – fragmente vdesin sendet

Deri në zemrën Hiçit (ku sipër thërret
vlera absolute e suksesit e poshtë
ndjenja madhështore e humnerës)

E mbledhin paqen tragjike të vështrimit
hedhur në asgjëkund
si vrimat e zeza në hapësirë.