1.
E marra sintaksë e puthjes, te libër
i borës që iku, pyetje ligjërimesh
të dlira: do kem sërish dashurinë?
Më ka prej kohe përdore trishtim
i gjorë somnambul
Më pa braktisur hapësirash
Në brigjet e sfilitur të zemrës shikimi
sodit kujtime
Si duna prej ari vejevinë
Jam bërë rebel e Zoti nderoi
me luftë, lypa devocion e Zoti
injoroi, mendimebjerrë tashti
po mbledh hyjnoret kujdesje
Që thanë prej plagës së parë
jam unë trashëgimtar
Kështu na janë poezitë, me mëshirë
për etjeshumin, antilulka të gjuhës,
terrina ku digjen flutura
Dashuria,
sido ta çmoje, një soj infeksioni
Dhe unë,
sido të doje, Adami që Evën takoi
2.
Te zog i gjorë mbi shtrojë prej gjethesh
që kopshtin e lagët pikëlloi me vaje,
sa kohë shpirti i vjeshtës ngjizet
me gjëmë të gjatë të shiut: o kambana
e humbur e diellit, ngrije
kishën e meshës përbrenda zemre
zogu të vdekur! Nëpër kujtesën
kryeneçe - e zjarrtë, e afshtë,
E ajrët, arkaike – bie shija
e frytit: ku maten e shmaten jetët
një dru skandaloz tragjedish. Bie
nga askushi te gjithkushi, si vdekja
e autorit te trikoja e tekstit. Arti
s’e vret joartin: nëse të vjen, mund të pyesësh
sa kafe pinte, sa paketa cigaresh. Arti
jeton nga joarti. Tepër pranë vetes,
Tepër pranë sendeve, tepër pranë
dorës që shkruan, lajmi
se autori shpëton duke vdekur
te erë e çfarëdo stine,
pa rrënjë, si të gjitha erërat,
i hedhur në botë si elegji
që do t’i bëjë fjalët
përgjithmonë të lira ndaj nesh
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
