Letërsia Shqiptare

Mbeti udhët tona nëmës së mallkimit
Dhe ky zjarr yni vullkan i pari shuan
Ku t’i gjejmë mbathëset udhët e kthimit
T’i shkruaj këto mote në libër të harruar

Dhe ky malli ynë libër pa shkruar
Pranverat pa ne vajtën na harruan
Mbetën udhët tona peng e pendimit
Dhe ikjet me shi na rrodhën mallkimit

Dhe kjo plaga jonë udhë nëpër shekuj
Ferrë në oborr na mbetën nëmët
Vonë dhe shumë ikje erdhën tjera vite
Trashëguam udhët ardhjet pa pranvera

Mbeti kënga jonë e s’u rrit ndër male
Kujtimi i vogëlisë mbeti varur në degë
Vijnë e ranë pranverat e ikën pa ne
E kjo plaga jonë kronikës u tret

Si s’iu thyen dhëmbët e s’u ndez pendimi
E s’i zuri hataja malli e mallkimi
Këto udhët tona një kohë e vjetër
Një kronikë më pak në një kohë tjetër

Zvicër, 14.8.2000

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007