UNË, VETMIA E PASHUAR
E premte, 21-12-2007, 05:09pm (GMT)
E një zjarr i heshtur etjes m’i djeg E ma shprish largësinë ëndrrat m’i kall S`perëndon me diellin e lind me agun Shtrëngatë e dhembjeve të përflakta trazon Etjen e ylbereve të ylberta që s`këputen Largësive të largëta e të përmalla Nëpër shpresën e pashpresë të ardhjeve, Të bardha t’i rendë nëpër ëndrrën E perëndimeve të agimeve të paardhme Me shpresën e pluhurosur thinjave të bardha Për barishtet e varura largësive të largëta Për gurin e drurin e dheun si mjalti Fanar i ndezur shpresave të paardhme Nëpër metafora e vargje të përflokura Ku frymojnë shpresat e digjen largësitë Terapia ngushëllimi e ditëve të paardhme Kandil i vetmuar largësive të largëta
Zvicër, 29.1.2001
Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007
|