E  një  zjarr  i  heshtur  etjes  m’i  djeg
E  ma  shprish  largësinë  ëndrrat  m’i  kall
S`perëndon  me  diellin  e  lind  me  agun
Shtrëngatë  e  dhembjeve  të  përflakta  trazon
Etjen  e  ylbereve  të  ylberta  që  s`këputen
Largësive  të  largëta  e  të  përmalla
Nëpër shpresën  e  pashpresë  të  ardhjeve,
Të bardha  t’i  rendë  nëpër  ëndrrën
E  perëndimeve  të  agimeve të  paardhme
Me   shpresën  e  pluhurosur  thinjave  të  bardha
Për  barishtet  e  varura  largësive   të largëta
Për  gurin  e  drurin  e  dheun  si  mjalti
Fanar  i  ndezur  shpresave  të  paardhme
Nëpër metafora  e  vargje    të  përflokura
Ku  frymojnë  shpresat  e  digjen  largësitë
Terapia  ngushëllimi  e  ditëve  të  paardhme
Kandil  i  vetmuar  largësive  të   largëta

Zvicër, 29.1.2001

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007