Ma dërgon e ferrit  ma bloi mendimin
Koha që u nda koka si s’u thye
Çfarë t’u bëj mbathëseve ku ta gjej  pendimin
Dy duar dhe veten kokën për t’u kthyer

Liria matanë ma përbuz largësinë
Hijet edhe flladet freskohen mallit
Udhët edhe ikjet ndrydhen vetmisë
Nga dy zjarri ynë çarë t’i japim ballit

Kërkon ky zjarr sikur një mot tjetër
Vargut të kulluar e mallkon harrimin
Këtyre udhëve tona diku një fllad i vjetër
Apo ikjes sonë t’i shkruhet pendimi

Zvicër, 2000

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007