Vullkan largësive motet përvëluan
Orë e ndarë në dysh çastit i mallkuam
Marrin udhët ikën mendimi largësinë
Në krah dallëndyshesh malli rri e rri
Mallkon koha vargun për një çast tjetër
Llavinë e fjalës djeg përmbi letër
Digjet koka zjarrit e digjet mendimi
Kohëmbathësat e ikjeve shi i pendimit
Lirika e fjalës prehet në largësi
Qielli i kosovuar mallit në vetmi
Motet ndarë në dysh kronikë harrimit
Përvëluam pritjen udhët e pendimit
Udhët e mallkimit flamurtar të skllavërisë
Dritë e harxhuar rrezja e ardhmërisë
Mallit i shkruajmë letër e grishim në pendim
Çastet e zjarrmisë i përcjellim në mërgim
I pimë vapës verës helmin e pelinit
Majës së zjarrmisë i shuajmë shpërthimin
I mbytim kokën helmit për një çast tjetër
Plagës së mërgimit s`harron plagë e vjetër
Dhe kur vapës sonë s`i shuhet zemërimi
Atëherë çastin tonë e mbulon shiu

Zvicër, 2000

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007