Rastësi apo udhëtim i pafund
udhëheqin këto ikje unin tim
Duan mbathëse apo duan kthim
njëqind vjet largësi nëpër botë
Duan që unë një grusht i dheut
të Sharrit që të çmallem me ty
dhe që ky mishërim me jetën
të na shpjerë në dritën e fatit
ku duan zotat e dëshirave
dhe të ëndrrave të paarrira
Nënë t`u verbuan sytë vetëm lot
te pragu i shkrumbuar në lagjet
e shkreta e te lisi e te hija e arrës
Deri te vatra e sofra e shtruar
Nën qiellin tënd bie një tel kitare
e mallin na ngacmon së largu
e rigon shi mbi vargjet e shkruara
Me shkrumb për këngët e mbetura
përgjysmë si kujtim i hidhur i ikur
duke fshirë lotët me shaminë qull
duke bredhur betejave si një flamur
i një lufte të humbur me plot skllevër
që vjen diku me ëndrrat e liga
si një udhëtim të moçëm të pafund
që me lot nisi e s`u mbarua kurrë

12.2.2000

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007