Ç`përvëluam kokë udhë motgjata
Grykën e gjerë ia qepëm trastës
Na rrjep për së gjalli plakëmadhja
Kokëbardhë i çelëm kokës lulevjeshta
Më afër harrimit gurin e afruam
Përshpejtuam rrjedhën e lumit të jetës
Tani kumti i ikjes po vonon harrimit
Udhëve të gjata me dhembje e pikëllim
Pas atyre shtatëdhjetë e shtatë bjeshkëve
Pret votërshkreta e bërë blozë e hi
S`e mbaruam ende gunën e mërgimit
Digjet pritja avull ardhjes së vonimit
Bardhësitë e ardhura presin padurimit
Liri e Kosovës dritë m`i bën këndimit

Zvicër, 22.2.2000

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007