Mbi shtatin tënd të copëtuar kafshojnë bishat
e reja, me etjen  moçme ushqen ardhmërinë

Çdo ditë përgjakin thonjtë shtatit tënd
mbi dhembjen e shuajnë etjen
Dhe, sa herë që pritët, t’u ngre furtunave
Rrëzuar t’i kanë lisat ato rrufe të egra
Dredhi e saj i përngjan kobit

Atdhe, Ti e njeh më mirë "mëshirën" e të ligës
Shtatit tënd të copëtuar plot plagë, shuajnë etjen
Duan të ta shuajnë emrin e zogut, copëtuar të kanë
Kujdes shkaba ime, mbërthyer të duan korbat
në kryqin e harrimeve

Thua se i ke rënë në oborr apo bishtin shkelur ia ke
shkaba ime e plagosur

Prishtinë, korrik 2005

Nga libri: Degë e thyer, botoi “Metafora”, Prizren, 2007