Letërsia Shqiptare - Ju shpall te pafajshme

Ti je e pafajshme, ti je krejt pafaj!
Mos e gjyko veten, fare s'ke gabuar!
Lotin mos e derdh, fshiji sytë, mos qaj!
Vetëm zërin zemrës ti i ke degjuar.

Thuam, pra tani, c'ka ketu të keqe?
Se bën dashuri? Se do fort një tjetër?
Se zjarrin që ke s'e mban dot për vete?
Se lum' i martesës s'rrjedh në shtrat të vjetër?

Mos i dhuno ndjenjat, mos e burgos shpirtin!
Mos u sill me to si xhelat katil!
Ti s'je Teutë antike, mos e dëno flirtin!
Se martesa është vec konvencion civli.

Po shpall para teje një mesazh të madh
Që s'e shpika unë, por e nxorri koha:
Derisa e gjithë jeta është nje mëkat,
Ky mëkati yt është i bardh' si bora!

Ndaj mos dëgjo botën! Mos pyet për fjalët!
As për dreqin vet, as për përëndinë!
Mos dëgjo të urtët, as edhe të marrët!
Femer, bijë e zotit, ke pafajsine!