Letërsia Shqiptare - Lazgushiane

Bari vinte valë-valë atje në fushë,
Era frynte butë-butë mbi gjithqka,
Loznin zogjtë tok me fluturat në gëmushë,
Dielli derdhte ar-floririn që nga la’.

Më erdh’ mikja aq–e–vogël, aq–e–mire
Dhe në gji mu fut pa thënë gjysëm fjalë.
S’di c’mu bë një si zjarr, si nxehtësirë,
Që më mbyti kok’–e–këmbë dale–nga–dalë.

E t’ma mori dorën time duke dridhur,
E t’a futi, s’mbaj mënt ku, un’ vec mornica,
Pa t’mu bë e shkreta gojë mjalt–e–hidhur,
Pa zun’ buzët po m’i pinin dy piavica.

S’di c’me erdhi nje si shkulm i ftoht’–i–nxehtë
Që teptisi e më mbuloi këmb’–e–kokë.
S’mora vesh n’isha funddherit a tek retë,
Vec di që s’ish fare kund në tokë.

Pir’–e dehur, cakërrqejf me qindra herë,
Mendjemarr’ më kanë parë, këmbë–ngatërruar,
Por të tillë dehje kurrë nuk kam ndjerë,
Van’ tri dit’ e unë prap’ s’jam esëlluar.