Shokët e fëmijërisë ikën shumë larg,
U kërrusën, u thanë, u zvogluan, mbetën krejt pak.

Shokët e rinisë se is u shuan,
Is është emundur që kaq shpejt u harruan?!

Ditët dhe netët thërrasin me zërin e kujtimeve,
Ç'u bë me shokët me andërrat e tyre?

Ata hynë të pleqëria e tyre plot vuajtjë dhe dhimbje
Pa rënkime,pa lotë, burrërorë gjer në mpirje...

T'i duam,t'i duam dhe t'u rrimë pran shokëve
Që t'na shuhet malli, që t'na thahen lotët.

Ndaj tyre duhet treguar dashuri,sinqeritet,çiltersi
Se një pjës të mirë të jëtës e e kalojm me at në shoqëri.

Pra duhen dashur e respektuar shokët
Para se të bëhemi banorë të përhershëm të nëntokë!!
 
Nga Vellimi "Sa Larg"