Letërsia Shqiptare - Poezi nga libri ''Shtegtim në buzëqeshje''

SHTEGTIM NË BUZËQESHJE

MES JETËVDEKJES

Në prag të muzgut
E dua agun
Në prag të agut
E dua muzgun

Në prag të vdekjes
E dua jetën
Në prag të jetës
E dua vdekjen

Andej nuk dua
Këndej i trembem jetës
Më gjeni një vend
Diku mes jetëvdekjes

NË BUZËT E SAJ

Mbi bukurinë e saj
Thyhen rrezet e diellit

Në sytë e saj
Humb shkëlqimin deti

Me buzëqeshje
E mund diellin

Afshi i saj
Vullkan

Në buzët e saj
Lind dhe perëndon jeta

SI DY SYTË E TU T’PANDARË

Për pak caste
Nuk dua asnjë fjalë
Falma vetëm shikimin
Shëroma plagën e shpirtit

Mos më le në pritje
Koha ka krah
E di zemra c’të thotë
Eja mos vono

Një kurorë dashurie të thurim
Jeta do të ketë kuptim
Një dritë në përjetësi
Si dy sytë e tu t’pandarë

SHTEGTIM NË BUZËQESHJE

Detëra të tërë
Shtegtova
Shtigjet mbetën kujtime
Kërkova buzëqeshje
Nuk gjeta kurrë
Ndoshta gabova se
Buzëqeshjen nuk ma ndanë për hise
Por unë
Shtegtar i përjetshëm do të mbetem
Deri në buzëqeshje

MOTRA PËR VËLLANË
DËSHMOR

Mbi varr
Ja hedh lulet e zemrës
Dhe kur kalon pranë
Përkulet me nderime
Loti shpeshherë e tradhëton
Kur në heshtje i përshpëritë

Zemra e motrës ka mall
Veç dhembje për të është jeta
Nuk i trembet as vdekjes

Edhe pse loti e tradhëton
Ballëhapur në jetë
Shpirti i saj i njomë
Si kristal të pathyer
Heroizmin e tij do ta ruajë

POETI

Mbi fletë të bardha
Stis kurora vargjes

Nga shpirti dhuron buzëqeshje
Nga zemra e tij
Buron lumi i dashurisë

Në shpirt ka qiellin
Në qiell ka shpirtin
Poeti është vetë gjithësia

NJË DITË DO TË KTHEHESH

(N.L.)

Largimi treti shikimin
Mall e borë m’u përzien
Lotë nuk kam më që të qaj
Për ty edhe zogjtë janë përmalluar

Më duket se mendja ka sy
Rrugët s’kanë më baltë
Djajtë e natës
I përpiu nëntoka

Kur të shihja të buzëqeshur
Jetës m’i falje hare
Si zog në fluturim
Një ditë do të kthehesh

FAJI MBETI JETIM

Asnjë shteg nuk gjeta
Për në ëndrrën tënde
Rrugët nuk kishin dritë të gjelbërt

Mallit s’i thashë hesht
Të dua të thashë njëmijëherë
Askush s’më ka faj
Pse s’erdha në një pranverë

Faji mbeti jetim

ASAJ QË MA VRAU VETMINË

Trokitje
Frika s’kishte arsye
Dikush
Don të ma vrasë vetminë
Me gjysmëzëri i thash hyr
Dhe kur dera u hap ngadalë
Se mos është zanë
Mendova me vete

Ngadalë m’u afrua
Lehtë buzët m’i puthi
Ledhatimi kishte ngrohtësi
Ajo ma vrau vetminë

TETË DITË VEÇ MOS

Mos m’u afro
Mos më prek
Mos më përkëdhel
Mos më puth
Mos më shtrëngo
Mos m’i kafsho buzët
Mos s’e jam e ndjeshme
Mos…
Ç’dashuri është kjo?!