Letërsia Shqiptare - Poezi nga Hysen KOBELLARI

FËMIJË I PORSALINDUR

Qaj,

se s’kam fuqi;

asgjë nuk di.

Baltë e Zotit,

Bukegjellemish i Tij ...

Qaj,

se s’kam liri,

se dola nga një burg-magji

dhe dua gji;

dua të pi !

Qaj,

se s’di të qesh;

jam sylesh.

Qaj,

si lajmëtar i fatit tim –

Rrebesh.

Si peshk mbi rërë

Fërgëlloj.

Vij në këtë botë i frikësuar

dhe i pangopur shkoj ...

EMBRION

Fusha e kohëmatësit

kokërr ulliri e madhe

e blertë dhe e hidhët.

Profeti vuan e zgjidh

Pikëpyetjet e Po-ve

dhe Pse-të e Jo-ve.

E drejta, e vërteta qarkullon,

llokoçitet e s’bie

si një e verdhë veze, si një rruazë tespie...

Zogu, që është brenda plot durim

duke fjetur premton zgjim.

Jetën mbi shtrat e gjeta …

Është si ëndërr,

si një mashtrim,

jeta që fle në zgjim.

MAT-HAUZEN

Pastaj zaptuesit u bënë bishë,

shtazë mizore pa gjak, pa shpirt;

Bota si lodër u dukej dhe donin,

ta varnin, ta shkelnin pastaj ta pushtonin ...

Po si ?!

Dhe një kurth e kurdisën atje,

ta piqnin çdo copë me Luftë-rrufe ...

Mbaruan projekte me dhëmbët e derrit,

sipas abetares barbare të tmerrit

Dhe hapi portat, siç leh një qen

Kampi i llahtarit – Mat-hauzen.

Krematoriume, gjellë të pështira,

cfilitje shpirti, plagë të nxira ...

Një levë lëviz dhe hop ! në bodrum,

sakaq trup e shpirt bëhen tym e sapun.

Po shpresa ku ishte ?! Si dielli pse s’fekste !

Ajo priste kohën të ecte; gjersa koha u bind;

Si merimanga në brinjët e thella të shekullit,

ajo në të errët rilind

Urtësinë dhe të vdekurit.

KURTH

E kuqja u zgjyr

nga bardhësia e mëkatit;

Vajza ngrehu kurthin

në çengel të shtatit.

Njeriu i paralajmëruar është gjysëm i shpëtuar.

Por, ah ! Kur të kapërthen epshi, mbaruar ke ...

Rrëpirë drithëruese-

Vend i butë;

Benzinën kthen në ujë

Dhe t’i lag drutë...

LËKURA

Nën lëkurë

drita ledhatare

drithëron.

Gjurmë të djegies

Kaq afër lindjes

Rrënjët e vdekjes.

Lëkurat janë dëshmitare,

lëkurat flasin, si rrudhat e mendjes.

Lëkura e parë digjet,

nën të skuq lëkura tjetër,

si një fik me shije parajse,

jetë dhe kohë.

Lëkura do të shohë

punët e larme të kësaj bote.

Lëkurë e vjetër, si patkua fatgjorë

Kali

Formulë idiote.

Lëkura e re mbin si mjalti mbi mermer

mbulon të lashtë e të lirë.

Të ikurit

dhe të vdekurit s’kanë nder.

Lëkurë e pashkruar

më përshkëndit

në sy e duar.

KËRKOJ SYTË E SHPIRTRAVE

Po të ketë shpirti vetulla të gjata,

atëhere jemi në rregull,

diku do të jenë edhe sytë.

Pa dyshim, do të jem i lumtur.

Si me duhan të grirë shumë hollë,

me ata flokë të gjatë, si mjegull

mbush çibukun.

Jam si një shpirt vetullgjatë

në një trup të zhdukur ...

I tretur në ujrat e dheut

Ndez çibukun

dhe tymi i tij bojëqielli

përzihet me klithmat e Prometeut.

Ja, ku e kam shtëllungën e patjerrë,

hedhur përmes hithrave !

Kërkoj,

kam tërë jetën që kërkoj

Sytë e shpirtrave.

RRËFYES PËRRALLASH

Shiko qiellin mbi parvazin mjeran !

Pavdekësia ndyhet nga gënjeshtra,

vërshëllen nga kati i njëmijtë,

botën spërkat me temjan.

Dashuria tret dashuri.

Këmbët e prera të kohës,

zemërimi i saj i paepur;

nga noçka e saj e bukur unë lus,

mos i mbyll kanatat e mishit,

atje ku gatuhen puthjet.

Rrëfyes përrallash,

Qershia e mallit tim për ty,

Mjaltë i mjaltit.

MISHI MBIN MBI MISH

Ta dish

nuk mund të mbjell në tokë

një copë mish të ngrohtë,

në vend të farës.

Mishi mbin mbi mish.

Syth kujtese larush

në eshtrën e zgjimit të parë.

Kandil dhe prrush

Djalë dhe kalë.

Brof fitili i mëngjesit,

Ngadalë, lak i muzgut,

ngadalë !

Këtu nuk është mejhane,

gabimisht

Djalli tymos cigare,

pi kafe e fërnet

i bardhë

në Zyrën e Agjitacionit dhe Propagandës

pret

prenë e radhës ...

SHTËPIA IME

Kur isha fëmijë detin se pse e desha shumë

dhe shumë frikë e pata të tmerrshmin det.

Për tjetër det pata nevojë në jetë;

Më lini të zhytem atje ku s’kam frikë,

në detin magjik të diturisë !

Atje është shtëpia ime e vërtetë.

ULKONJA E ËNDRRËS

Etje vere

Bisha ngjitet malit.

E ç’dimë ne për etjen dhe urinë ?!

Ëndrra – motër me shpresën;

Ëndrra, Bota, Profecia ...

Bisha e etur

Ngjitet edhe pse e di

që dielli është lart

dhe ujrat rrjedhin burimeve poshtë.

Bishë e mençur

ngjitet të lëpijë fshehurazi farën e ëndrrës.

Ëndërr e shëndoshë

ajo shëndoshet duke ecur

nëpër shtigje të thepisura,

nëpër tehe kockash pa mish,

nëpër thumba bletësh që lodrojnë

luleve të detit të së keqes.

Ujit gjakun e pafajësisë,

që rrjedh nga zemra e rinisë !

Ëndrrat shëndoshen

mjegull lavdie duke pirë

shtegut të ngushtë me dëborë të ngrirë.

Bisha nuk ka uri për gjak

ka neps për ëndrra ...

Kryevepër në kishë,

Gjarpër tek musëndra.

Ëndrra më e lashtë se bota;

Hëngërsh kokën tënde,

moj bishë !