Rri ulur anes trotuarit,
Mes duarve mbaj

Duart

E njeriut qe dua,

Pa vezhguar te tjeret,

Ne kete mbremje nje Maji.

Une dhe ajo, te lire si fije bari,
Pa pasur ne koke asnje pike te erret.

Dhe te merzitur dhe te varfer dhe te lodhur,
Po per asnje dore tjeter nder mend nuk na bie.
Dita iku, sic hedhin me makine te Komunales

Nje qen te ngordhur.

Dhe te dy koke me koke brenda heshtjes!
Asaj me s’I flihet,

Brenda zemres sime shtrihet.

Dhe te trishtuar dhe te qeshur,
Te dy te kredhur brenda dhembjes se dashurise,
Qe vetem e tille ne kete mbremje mund te ishte…

1 Maj 1992