(Kënga XL)

Fryu era e maleve
dhe rrëzoi hijen e lisit:
gjakun te lumi Obotit.
Ushtëtarët, ju më hapni
shpërvjerrësen sa të shoh
Shkodrën edhe time motër
tek dritsoreja kundruall.
Atje më s’do zgjohem unë
luleve që i përkund era
si suvatë të pasosje.
Do të mblidhen shokët mbrëmjes
në qytet, në vatrat tona.
Unë si nj’ëndërrzë i lë!
Të Milosaut s’ka më