Cikel poezish "SI MERR FRYME POEZIA"
NJË E HËNË NË PARIS DHE MREKULLIA E SAJ
Më mungon
Diçka e imja
Edhe ty
Të mungon diçka tjetër
Jotja
Prej kohësh na mungojnë
Shtatori i Parisit
Dhe e hëna ime nismëtare
I ranë në sy
Një madami
E veçantë
Si ta kisha nxjerrë nga vargu
Poeti nuk është vetëm
Kaq
I foli edhe do fjalë tjera
Në gjuhen e saj
Madem
Ke sy qiellit i thash
Je krua që buron
Vrullshëm
Në zemër të vargut
Si zakon qe à te
Femrat e bukura
Kur të bien në sy artisti
Buzëqeshin
Me at sharmë
U afrua një hap
Prej meje
E nisi me m'pyet për
Artin tim e të saj
Çka kem përbotshëm
Ç'mendim do të ketë pasur
Da Vinçi kur e bëri
Monalizen
A mund të ketë takuar kë
Ma të madh se durimin
Për shembull
Si unë me ty
Punët e mëdha
Ndodhin rrallë po
Ndodhin
Një letër gjepi ja dhashë
Të shkruar shqip
Aty për aty
"Madam bëjë diç për hallin
tim e të vargut"
E mori ngadalë
E shikoj e s'kuptoj gjë
Veç
Më thuaj me gojë
Më tha
Pastaj
Pastaj krejt këngët e mia
I harrova
TUNGJATJETA
Në atdhe
Ku i ka hije gjithçka njerit
E ku bie e zgjohesh bukur
Në ëndërr të kam pa
Natën që shkoj
Vishe te Unë në dhomën tënde
Atje
Tek pika më e lartë e gëzimit
Ylli ku rritet e rritet e rritet
Në brendinë time tënden
E gjeta
Fijen e vargut
Dhe Jeton Kelmendin tue u nis
Për bjeshkë
Tue dashtë me ardhë te ti
Tungjatjeta
Sot e nesër
Po më duket janë larg
Vetvetes
Antiportret që ma zë fytyrën e saj
Fushave të syve të mi
Por dije
Një ditë do të vij
Të çmallem
Me ty e atdheun
Tungjatjeta
DRAMË
Akti i parë
Mbase
Dje tu dukë tepër shumë
Si s'tu kujtua
Ka i bie kufiri ndërmjet
Hidhërimit e gëzimit
Ku ti biem
Më për trup kësaj rruge
Kah dhe qysh
Akti i dytë
Mbase
Nesër do të jemi tepër pak
Dil te kroi i etjes
Priti
Tana ardhjet e hershme
Ajo që s'do të vijë
Fare
Është e imja
Akti i tretë
Dhe
Sot s'është ne orar askush
Blejë biletën për rrugëgjatën
Në çdo stacion të
Shkrimit
Do e gjesh nga një presje
Për ty
Nga një pikëpyetje për mua
ARDHJA JONË NË PERGAMEN
Ëndrrës time
Dhe zhgjëndrrës tënde
Atdhe
Nuk iu dihet
Zhurmës tonë
As heshtjes sate
S'iu besohet
Të nesërmes time
Sikur të pasnesërmes tënde
Ua kam frikën
VJESHTJANES
Dija hallin zhgjëndrrës
Kur s'ke çka të thuash
Mësohu të heshtësh
Hijshëm
Shtatit të kundërfjalës
Mos ia ke besën
Sot e në ditë të kiametit
Prej vetvetes ruaju
Të drejtë kam të himnizojë
Me emrin tënd
Dhe vjeshtën që të njoha
Me ligj të botës flasim nesër
FRYMA
Lazdruar kam qenë mbrëmë
Të kam ëndërruar
Më të bukurën e krejt netëve
Deri ku mundet me shkel këmba e njerëzimit
Sa herë që terret u nisnin për ëndërr
Doja të isha
Bardha që mbështjell trupin
Vjeshtës ia lidh të dyja këmbët
E bukur moj më e bukura e krejt njerëzimit
Nuk bëjnë as pesë pare fjalët më të fjalëta
Lazdrake
Pse s'bëhesh më e madhe
Se fryma
Me fry kah qielli im
RITET E SAJ
Në fund të fundit
Është një fillim tjetër
Dhe
S'ke ku shkon nën heshtje
Asnjë rrugë s'më qon tek ti
Më heret se sot
Perëndoj ylli im
Dhe aq më lartë që ngjitem
Aq më poshtë më shpien mjegulja
Me pas një dashuri të hajrit
Kur s'tutesh nga asgjë
Nuk është turp me andrrua
Dhe këtë dije lum miku
Një qetë mundimesh
Dhe një mendim profetik
Verdallë
Më sjellin tek ti
Ani pse mbështjellësh në fjalen tënde
Ma bëjë nje cop vend
Tek poezia
Vjenë 2006
ARDHJA
E përcollen deri këtu
Nga frika e madhe nga vetëvetja
Dita e nata
E përcolen marshin e saj
Moren me të
Gjith ç'ishte për ardhje
Qe këtu e në fund të shkuarjes
Na pret një e paardhur
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
