Ti kedo mbi dhe do ta cuditje,
Mike moj, qe s'vure mend nje here;
Kur me sheh me vajza ne shetitje,
Pse serishmi behesh pike e vrer?

Foshnje ishe, foshnje, mike, mbete,
Ndonse per dike tani je grua;
C'dreqin ke, c't'u shkrep pas kaqe vjetesh,
Qe xheloze behesh prap per mua?

Une kurre ty s'ta kam rrefyer
Brengen, qe ne shpirt mezi permbaj,
Dashuria, dashuri' e fyer,
Gur me ben e nuk me le te qaj.

Ja, keshtu, moj mike, qenka jeta:
Ndodh qe nga nje here, per cudi,
Lodhet prej mesimeve te veta,
Edhe behet foshnje, porsi ti.

Ne s'e qeshim tekanjozen jete,
Po kur ne gabojme, ajo harron:
Ndonse marrezira ben dhe vete,
Rende ne na tall e na ndeshkon.

Mike, qe me bere te trishtuar,
Te te qesh, as qe me shkon nder mend, -
Eshte i gjere shpirt i perveluar,
Ka nje vend dhe per gabimin tend!

1961