Pluhur e ngjyrë
E diel, 14-01-2007, 09:51pm (GMT)
Sytë e tu qiell çerdhe e lumë i pakapërcyeshëm ndërsa jam përgjumur përmbi tavolinë im vëlla dhe fëmijëria ime pemën e kanë vjelë kanë korrur kallinj ime ëmë ka zier ftonj shelgjet kanë vajtuar si poeti sentimental në vjeshtë - po asgjë s'është zverdhur.
Duart e tua pushim diçka si ujë zgjojnë ndërsa kam ecur shtegut rrëzë mali krejt vetëm në njërin krah shkurre zogjsh në tjetrin gështenjat dhe gjarpërinj. Im vëlla të ka dashur të ka marrë dhe tash nuk je as ti as ai s'jeni dridhmë plot fletë nga fluturimi yt tash vetëm ngjyrë dhe pluhur ka mbet'.
Tash po vij fëmijë që buzëqesh mbi krahun e nënës kur pret para shitores qumështin - tash po vij i pikëlluar në shportën time pemë e fletë dhe shije gjumi. Kur të zgjohem do të iki tash po vij në prehrin tënd, mëmë tokë e zezë e lapidar, bajame e verdhë. Dashuri e paluar si arni në arkë oh s'mund ta them as ta rrëmbej. Tash po vij por di se në ngjyrën e pelhurës vetëm pluhur mbi buzëgazin tënd të shtrenjtë.
|