Letërsia Shqiptare - BALLADE E PISTE

Shtrirë gjërë e gjatë në tërë Ballkanin
prerë me hanxharë një shekull - pa mëshirë
mbetur kërcure me dy pëllëmbë truall
gjymtyrët nën hije - koka nën diell.

U vra - u rivra por prap u ngrit
me ëndrra eshkëndezura të lirisë
por torba e shpresës humbi detit larg
e maleve të Pindit u shqye e u gris.

Ballada bizantine tmerresh pafund
ofshajn në qiell prej zgavrrës së gjoksit
të këtij trupi lakuriq me brinjë të thyera
ku gjithësekush i sajon një ornament këtij skeleti.

E quajnë mbretëreshë të dënjë për kurorë
për fron e oborr për pajë e për prikë
të tjerë, që edhe ata duan ta rjepin
e duan seks-nudo Republikë.

Sa kohë që qumështi i Rozafës rrjell
mëkon shtetarë nëpër kolltukë
në qiell e ngrejnë e me fjalë e me lajka
e i fusin duart si kopukë.

Të tjerë e shajnë, e quajnë shtrigë,
e shtyjnë, e rrahin, i hidhen pas qafe,
e lënë pa bukë, në errësirë e lënë
dhe ujin në poçe e ka të pakët.

Ja grisin fustanin, i kafshojnë gjijtë
e mallkojnë dhe e pështyjnë me gëlbazë të ligë
bëjnë seks në mullarë me trupin e brishtë
në fytyrë e shurrojnë pa turp e pa frikë.

E lajnë me sapllake, i hedhin aromë
i veshin fustan pas mode në Paris
i presin bilieten për avion
në Strasburg e çojnë ta shpallin Miss.

Gjithësecili pa drojë kësaj ballade i shton
vargje me rimë e pa rimë, a të pistë
me metafora banale erë përç ministrash
sipas përvojës së meritokracisë

* * *

Shtrirë gjërë e gjatë në tërë Ballkanin
prerë me hanxharë një shekull - pa mëshirë
mbetur kërcure me dy pëllëmbë truall
gjymtyrët nën hije - koka nën diell.

Boston, 10 Korrik 2003