Nga ti Vdekje nuk dua apel per zgjatjen e jetës
- qoftë dhe një cast,
paraqitjen rreshtore të mëngjesit e mbremjës
nën pushtetin tënd - e urrej
si të internuarit në ishujt pa jetë,
që natën bashkëbisedojnë me yjtë vetmitarë
e ditën zhuriten nga monotonia e detit dhe e qiellit
teksa shqyejne pjesët e mishta të trupit
gjer në kockë - për të ushqyer shpresen,
atë pacavure të ndyrë që ta valëvisin në sy
si demit shaminë e teoradorit,
ndersa në trup ngulen heshtat e tërbimit
quaje shpëtimit klinikisht- nuk ka rendësi
emri qe Koha u vë shpresave të reja...
Gjithësesi - fundi është saktësuar ne kodin gjenetik
në transfiguacionin e qelizave që një herë
duhet të vdesin - Ligj i Natyrës...
ateherë pse duhet të vdes i përkulur?!
I them Vdekjes jo!- në çdo qelizë të jetës!
Nuk është shpëtim, pak e nga pak
të shëmbësh ngrehinen e trupit- të kafshosh vetvehten,
duke zhveshur muret nga suvaja ku duken tulla të shkallmuara
e përmes brinjëve, si përmes trarëve të catisë të fryjë erë...
një erë që të përkul si kalli thekri mbi muranë
e grumbulli i eshtrave të tkurret e të mblidhet kutullaç
vetem me idene e një ditë të zgjatur - vetem një dite,
duke pranuar zbritjen shkallë-shkallë të nxehtësisë së gjakut
qe të ka përvëluar në gjoks për dyzet vjet...
Le të shëmbet kasollja- siç thotë varfanjaku,
që ka vetem një shprese- kashten e çatisë
por ka nderin mbi gjithçka- e thotë:
"Të shëmbet! Te digjet!"
se lepirja e flakeve nuk ështe asgjë
përpara lëpirjës së buzëve- përpara turpit...
Ndaj aty ku jeta të sfidon trimërisht - ti Vdekje
hyr pa trokitur, si hajdute nate me misionin e azgjësimit,
por para se të shembesh shtëpinë- vuri flakën
ngroh akullsine tënde,
ashtu siç je - pa trajtë e pa formë
me dëshirën e shfrenuar të mos vije kurr Zgjimi.
Ja kështu ecen ti në hapsirë me misionin e zi,
duke i tmerruar njerezit- si nje kalë i drunjtë
që trokon kudo- herë në një shtëpi e herë në një tjetër
here ngatrron kufijt e shteteve - asgjë s'të ndalon
duke shtuar trokëllimat - në një rëndje të hazdisur
e duke mbajtur si yzengji mallëkimet e Botës...
S'ka fre për ty - progresioni gjeometrik i tërbimit tënd
herë-herë nuk ka fund
por qëkur njerëzit zbuluan sekretin e zjarrit
edhe ti si Zeusi mbete pa fuqi
edhe ti si Zeusi me skeptrin tredhëmbesh godet trupin
e Prometeut
ndersa të vegjëlit që rrojnë nën hije lisash, shpesh i harron
por Prometeu vdes e ringjallet- diç më i madh- diç më i bukur
ndonëse nuk ësht indentikisht ai,
por i biri, i biri i të birit, i stërbiri
i mijëra bijëve që rrjedhin nga ai gjak - nga ai lumë...
Edhe pse në gjunjë nuk më ka trokitur pleqëria
më pëlqen të rri në diell sa të më shullëhet koka,
paçka se pika e diellit është më e rëndë se pika e hijes,
paçka se shpresa për të zgjatur ditët është një karrem i kolmë
që tundon burra shtetesh...
dhe të Vdekshmit e Hijes të quajnë budalla për çdo refuzim,
ndersa të Pavdekshmit e Skeptrit- e dine që janë të pavdekshëm
dhe heshtin krenarë - sepse kanë siguruar pasaportat për dy Jetë,
vdekja për ta ështe një kapak druri- që kalbet shpejt, shumë shpejt,
më shpejt se Lavdia- ndaj i sheh të kthehen së gjalli në statuja,
tek thonë profeci për qëndresen e gurëve
në themelet e kështjellave
nën peshen kolosale të mureve.
Ja ku erdhi...
trokon...trokon me nallanet e drunjta
nëpër udhe -nëpër kalldrëme
me deshirën e shfrenuar të mposhtjes se Njeriut- qe ai
të lëshojë frymen e fundit
pa i ardhur akoma fundi...
Dal në prak... I them Vdekjes Jo!
nuk dua mëshirë
mëshira është metastaze kanceroze që bren karakterin
njerëzor- pak e nga pak - derisa e kthen në një kufomë
duke e ndarë për së gjalli nga të gjallët...
Kurrë!
Mbi fytyren tënde Vdekje hedh pështymen e fundit
përpara se të më jetë tharë gjuha
akoma më përpara se trupi të më bëhët akull e hi
duke refuzuar cdo falje
duke refuzuar kapitullimin e trupit dhe të shpirtit
ve per te ruajtur frymemarrjen sa nje gulç azmatik...
Kurre!
E dua gjoksin me ajr
dua të vdes i bukur
të jetoj me imazhin e qëndresës
deri në çastin e heshtjes.
Ti, Vdekje bej ç'të duash! Vazhdo trokun!
Trokun ogurzi për betejen time të fundit.
Unë do të rënd duke kënduar edhe në shkofsha drejt humbjes
siç rënden njëmije breza - stërgjyshërit e mi
pa dalë asnjëherë kundër Lumit të Gjakut që uturon...
Nëpër këtë lumë le të rrjedhë rrëkeza ime!
Tirane 1986
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
