Si gjithë lumejt nis udhë nga malet
nën një shqiponjë në fluturim
ec- ec e kurr nuk ndalet
përmes fëmijerise ky lumi im.

Ka dyzet vjet që pas më ndjek
me gurgullimën këngë të gjatë
sikur fëmijëria ime është
një shtrat ku rrjedh ditë e natë.

Të gjithë vocrrakët në Hot të Ri
si zogj pranë tij i rrihnin krahët
aty pa dielli trupin tim
aty pashë hënen tek po lahej.

Aty jam qarë, aty ka qeshur
e kam përkedhel me dashuri.
ditën që babai shkoi,
ai i mori lotët e mi...

I mori lotët e vogëlushit,
i çoi në det, larg në det
- Sa kripë paska sivjet uji?!
të gjithë thanë atë pragvjeshtë.

Kalova jeten si një lumë,
i qetë, e herë i hidhëruar
por ngeli në ujëvarë të shpirtit
ajo rrëkezë e hidhëruar.

      * * *

E merr burimin lart nga malet,
me një rrëkezë të shpirtit tim
në shtratin e fëmijërisë së nxehtë
Ti lumi Kir- Ti Deti im!

Hot i Ri, Shkodër, 1985

Lexo/Shkruaj Komente (0)

Printo

Dergoje

Top

---