Letërsia Shqiptare - Dale, djalo, dale

(motive popullore)

Mbi barin e bute,
Kam hedhur veshtrimin,
Pranvera nder drure,
Vishte gjelberimin;
Dale,djalo,dale,
Jam e vogel shume,
M`i the keto fjale,
E mbete tek une.

Muzgu kalterosh,
Te gjen ne dritare,
Hena vjen verdalle,
Te ulet ne male;
Ja, atje ne male,
Diku jam dhe une,
Me krrabe ne dore,
Mbuluar me gune.

Sec rriste pranvera,
Barin ne lendine,
Ti rritje per mua,
Vajze, dashurine;
Ulur ne dritare,
Ke rene ne mendime,
Te dilje nga stanet,
Moj thelleza ime.

Vije perpjete bregut,
Me vrap si sorkadhe,
Sec m`i trembe dhente,
Atje ne livadhe;
Ata syte e bukur,
Zjarr e fjale me prune,
Dale, djalo, dale,
Sa te rritem une,
Zogjte ciceronin,
Me te dale ish vera,

Te binin mbi supe,
Floket kacurrela;
Dikush mbi lajthishte,
Ia kishte marre kenges,
Mos e lodh ti djalin,
Keshtu,bije e nenes.

Nje dite kur mengjezi,
Akoma s` kish ardhe,
Ti vije drejt stanit,
Me nje bluze te bardhe;
Ata syte e bukur,
Sec me folen shume,
Merrem,djalo,merrem,
Se u rrita une.