Letërsia Shqiptare - Kthimi ne vendlindje

Ecja dhe rruges,
Vec per ty mendoja,
Fshati im i bukur,
Ku me je;
Si xham i blerte,
Shkelqen nder ara gruri,
Vrapin une e ndala,
Vec atje.

Sa fort,
Sa fort me paska marre,
Me zhurit malli,
Thelle ne gji;
Te perkedhele,
Grurin neper duar,
Ne dore te mbaj,
Nje tufez me kallinj.

Ju takoj me rradhe,
Fshatare te dashur,
Per cdonjerin ruaj,
Nje kujtim;
Si me rrinit prane,
Kur mire s`e hidhja shaten,
Naten bashke e trembnim,
Me derprinj.

Ju takoj me rradhe,
Dhe i pacmallur mbeta,
Si femija,
Kur mbrapa ndjek nje flutur;
Po c`kam?
Pse s`ndihem mire?
Pse s`bie,
Ne krahet e nje mendimi te bukur?

Ku jane disa nga njerezit,
Qe aq fort i desha,
Njerezit,
Qe me deshen shume;
Dikush shume u lodh,
Detit te kalter,
E ra, perjetesisht,
Ne gjume.

Dikush ka shkuar,
S` dihet se ku valle,
Vec dine te thone,
Eshte ne emigrim;
Nje tufe zogjsh,
Klidhen lart ne qiell,
Dhe rrezuan mbi mua,
Pak trishtim.

Muzike e embel,
Derdhet qe nga brigjet,
Zile kembre,
Simfoni magjepse;
Trishtimi tkurret,
Si leter e zhubrosur,
Dhe digjet me ne fund,
Ne zjarrin e nje shprese.

Se ashtu, sic iken bijte,
Nje nga nje,
Ashtu do te kthehen,
E do te gezojne nje dite;
Se hapesira zogjte,
Nuk i mban pergjithnje,
Se i pret foleja ta mbushin,
Me kenge e me drite.