Letërsia Shqiptare - Amanetet...

M’u desh t’iki...
Për të të ardhur ...
Për të të rigjetur...
E për të të ripirë...
Te pragu i kullës...
Ku pata mallkuar...
Me duart e bardha...

Nuk e dija më parë...
Se ish’ gjaku i tokës...
A hingëllimë e kalit...
E urrama mëkatarësh...
Që më shtrinë përdhe...
Që më ndollën, ngado...
Sa m’shastisën, faresh...

M’u desh, që të të vij...
Të të gjej, të të pranoj...
Se e gjeta emrin n’lojë...
N’fletëgrisurat, pa bojë...
Prapë e njoha se m’aviti...
Nuk m’foli por m’ulëriti:..

“Shko moj turru! Murru!...
Ktheje t’thashë, me mashë...
Kapakun e lagur n’tru, lexo!...
Ku t’pikoi loti, veç aty ndalo!

.............................

Janë çmendur që të gjithë këtu...
S’ka mbetur aromë shpirti, ku-ku!
Manjakët po i lëshojnë sërish farat...
Çatitë janë kalbur, bashkë me arat...
Varret, edhe dushku i pashkundur...
Lokja syndukur, hije e pazhdukur...
T’kërkojnë me duar duke t’u lutur...

M’u desh të iki për tu rinisur
Drejt vetvetes... së përmbysur
E tërbuar tashmë, ulëras pa zë
Pa lot, pa fjalë, thuajse e krisur:

U ktheva! O nëna ime! Nëna ime!
U ktheva! O pluhur i kuq thërrime!
U ktheva! O flokë e mjekra të hirta!
U ktheva! O shpirtra kaq t’përzymta!

U ktheva se me gjetën amanetet e vjetra...