Fragment nga poema:
Leter mikes...
Oh` moj mike e dashur, mike e mire,
Ti me shkruaj sa here qe me kujton,
edhe pse te pergjigjem e kam te veshtire
tejet te veshtire e kam, ti me kupton !
Te veshtire e kam te te shkruaj
se helmuar shpirtit sot une jam.
Gjithnje nga e mprehta, tinzarja shtize,
e dores cinike te njeriut profan...!
Te pergjigjem se kam te lehte, jo,
te lehte aspak, me eshte e veshtire,
Thashethemet nga larg helmojne e vrasin
pritat zene te fshehur, besimit tone te mire!
Por ti qofsh larg tyre o moj mike e mire!
larg cdo intrige qe gojeve kundermojne...
Zoti te ruajte nga hipokritet...
qe njeriun pas kraheve e thashethemojne...!
Jetojme ne kohe te liga, sepse njeriu i mire
po shkelet, prej mashtrimit te llumit injorant...
Ai qe hipokrizisht doren e ka te lire
dhe prane na afrohet me te njejten Maske!
Ah`ai llum i zi qe udhet i ka zene...
Shkel mbi cdo breg te bukur, mbi cdo lule...
vec ferra nxjerr, qe t`cjerrin ne cdo vend
dhe trupin me cdo rrobe ta bejne si crrule!
Nuk ze me vend fjale e bukur...
as i urte mendimi qe qiellit shkon ndricuar
sepse ai`, o mike e dashur, i pa bese mashtrimi,
Inters Mizori, shkon e vjen terbuar...!
Nuk ka me dashuri shpirtrore...
jo puthja e embel si atehere nuk josh!
Zemra tradhetare tash tundet neper tule
sa here diku e sheh, te Xhepit "Saharosh..."!
Ska me fjale te embla si atehere...
kur mall e kish koha zerin tend dhe timin!
Ska me dite te bukur sic pati ate Vere
kur dashurise ja falte dhe koha vete, shkelqimin.
Sot ka vec mashtrim dhe shpifje qe helmosin,
ka intrige qe vret si rrufe se largu...
Ska me bese njerzore sic kishte me pare...!
Ndaj sot i merzitshem po me del dhe vargu!
Ska me miq te mire, as mike qe e ndjejne
shijen e fjales, ne shpirt te shenjte ta mbajne...
Planesh diku vone vehten e mberthejne
kur defrimesh...ngopur, dic`...zene e shperlajne...!
Te veshtire e kam mike, te veshtire te shkruaj
Sepse goje e lige spushon duke helmuar,
Diku hedh nje fjale, diku gjuan me gure...
Udheve te lira per te na sakatuar...!