Vjen nga larg nder udhetime
permbi male, permbi dete...
Vjen si Hene ne rrotullime
me nje drite ashtu te qete.
Mbushur plot me malle e vale
Si hapsira me gjithe rete.
Vjen pa zhurme dhe shkon pa fjale
E ngarkuar sa nje jete...!
Prej se largu jo nuk therret,
nuk troket pas deres rrin...
pret nje dore qe ta perkedhele
pret dy sy me plot shkelqim.
Dhe kur dora me ledhatime
bashke me syte si drite mengjezi
e perkdhelin me mikelime
porsi puplat e nje kendezi...!
Buzeqesh ajo dhe drite fale,
me gjithe shkelqimet si inxhira,
fal aq ndjenje me gjoksin vale,
aq shume puthje dhe deshira...!
Pastaj shtrihet porsi dete,
shpirtit behet oqean...
mall sec behet...nis dhe djeg...
derdhet lotesh dhe ze e qane...!
Por kur zemra si gur i thyer...
shtyn nje dore qe ta perzere,
me shikimin e urryer
e tremb tutje si te pa vlere...
Ajo struket, zverdhet, tretet,
sthote asgje, behet memece.
Neper qoshe iken, zhduket...
si vete koha qe kurre nuk kthehet.
Lexo/Shkruaj Komente (0)
Printo
Dergoje
Top
