Natën vështruen zogjtë në terr si bymohet shtalpi i gjumit nën dhé. Me thoj e sqepa gërmuen në botë deri në dritë e në agim u ngjall pështjellimi i ideve ndër shpirtën kur panë çapojtë e përgjakun në mishin e huej!
Zogjtë e mirë që kishin fjetë u zgjuen dhe e zbuluen kërdinë me tmerrën e frikës në sy: u bindën si nata e kish bartë pezull kah drita pa gjak ndër duer! U gëzuen dhe fjalës ankth mandej drita e madhe ia ndërroi tingullin në goj: të pafaj shikuen fytyrat e veta në ujin e kthjellët.